5. పండిట్ గగనం శ్రీనుకుమార్

అంశం: ఓ చిన్న కథ (మొదలు నేనిస్తా... ముగింపు మీరివ్వండి); శీర్షిక: మౌన యుద్ధం

రకరకాల ఆలోచనలతో అరణి చాలా సేపు మేలుకొనే ఉంది. ఆమెకు అది కొత్త కాదు. బాల్యపు నీలి నీడలు ఎప్పుడూ ఆమెను తరుముతూనే ఉంటాయి. అవి తలపులోకి వచ్చినప్పుడల్లా వాటి నుంచి తప్పించుకునేందుకు రకరకాల మార్గాలను అన్వేషిస్తూనే ఉంటుంది. బుక్స్ చదవటం, మెడిటేషన్ చేయటం, ప్రకృతి దృశ్యాలను చూడటం ఇలా...

ప్రస్తుతం ఆమె బస్సులో ప్రయాణిస్తోంది. బస్సు కిటికీ లోంచి బయటకు చూసింది. కటిక చీకటి కావడంతో కంటికి ఏమీ కనిపించలేదు. హెడ్ ఫోన్ ద్వారా ఫోన్లో... పాటలు పెట్టుకుని వింటూ కళ్ళు మూసుకుంది. ఎప్పుడు నిద్ర లోకి జారుకుందో తెలియదు. బస్సుకు సడెన్ బ్రేక్ పడేసరికి కళ్ళు తెరిచింది. బస్సుకి ఏదో అడ్డం వచ్చినట్టుంది. అందుకే సడన్ బ్రేక్ వేశాడు. రోడ్డు క్లియర్ అయ్యాక బస్సు మళ్లీ స్టార్ట్ అయింది. ఇంక అరణి కి నిద్రపట్టలేదు. కిటికీలోంచి చూస్తూ కూర్చుంది.

ఇంతలో పెద్ద శబ్దం. ఏం జరిగిందో అర్థం కాలేదు. బస్సు టైరు పేలిపోయి రోడ్డు పక్కన ఉన్న ఒక పాత శిథిలాల గోడను బలంగా ఢీకొంది. అందరూ హాహాకారాలు చేస్తూ కిందకు దిగుతున్నారు. అరణి కూడా తడబడుతూ కిందకు దిగింది.

చీకటిని చీలుస్తూ చంద్రుడి వెన్నెల ఆ ప్రదేశాన్ని వెలిగిస్తోంది. అరణి చుట్టూ చూసింది. అది తన బాల్యం గడిచిన పాత గ్రామానికి పొలిమేర. తను దేనినైతే మర్చిపోవాలని ఇన్నాళ్లుగా పారిపోతోందో, సరిగ్గా అదే చోట బస్సు ఆగింది. ఎదురుగా కనిపిస్తున్న ఆ శిథిలమైన గోడ... తన తాతగారి పాత ఇల్లు.

ఆమె పాదాలు అప్రయత్నంగా ఆ శిథిలాల వైపు సాగాయి. ఒకప్పుడు తను అక్కడ ఆడుకున్న గుర్తులు, ఆ గోడల మీద గీసిన బొమ్మలు ఇంకా మసక మసకగా కనిపిస్తున్నాయి. ఇన్నాళ్లుగా ఆ జ్ఞాపకాలను 'నీలి నీడలు' అనుకుని భయపడింది కానీ, తీరా దగ్గరకు వచ్చి చూస్తే అవి తన మూలాలని అర్థమైంది. ఆ పాత ఇంటి గాలిలో తను వెతుకుతున్న ప్రశాంతత ఉంది.

బస్సు రిపేర్ అవ్వడానికి సమయం పట్టింది. అప్పటివరకు ఆ వెన్నెల్లో, ఆ శిథిలాల మధ్య కూర్చున్న అరణికి ఒక సత్యం బోధపడింది. "గతాన్ని చూసి భయపడి పారిపోవడం కాదు, దానిని అంగీకరించినప్పుడే మనిషికి నిజమైన స్వేచ్ఛ లభిస్తుంది." తెల్లవారుజామున బస్సు స్టార్ట్ అయినప్పుడు, అరణి కళ్ళలో ఇప్పుడు భయం లేదు. ఒక యుద్ధం ముగిసిన తర్వాత కలిగే ప్రశాంతమైన నవ్వు ఉంది.