చల్లపేట గ్రామంలో రాము, రవి అనే ఇద్దరు స్నేహితులు ఉండేవారు. చిన్నప్పటి నుంచి ఇద్దరు కలసి చదువుకున్నారు. పెరిగి పెద్దవారయ్యారు. రాముకి చదువు అబ్బలేదు. తన తండ్రి నుంచి వారసత్వంగా వచ్చిన పొలాన్ని సాగుచేసుకుంటూ జీవనం సాగించేవాడు. రవి ఉన్నత చదువులు చదివి వైద్య వృత్తిని చేపట్టాడు.

కొంతకాలం తరువాత స్నేహితులిద్దరూ కలుసుకున్నారు. కాసేపు కష్టసుఖాలు మాట్లాడుకున్నారు.

“నువ్వు రెండుచేతులా సంపాదిస్తున్నావు. విలాస వంతమైన జీవితాన్ని గడుపుతున్నావు. నీ అంత అదృష్టవంతుడు మరొకడు లేడు” అన్నాడు రాము.

“ఎంత సంపాదిస్తే ఏం లాభం. కుటుంబ సభ్యులతో గడిపే సమయం ఉండదు. ప్రకృతి ఒడిలో ఎలాంటి ఒత్తిడులు లేకుండా జీవితం గడుపుతున్న నువ్వే నాకంటే అదృష్టవంతుడివి” అన్నాడు రవి.

‘సీత కష్టాలు సీతవి పీత కష్టాలు పీతవి’ నేను కాలాన్ని కనిపెట్టుకుంటూ నిరంతరం శ్రమించాలి. నాకు విశ్రాంతి అన్నది లేదు. తెల్లారి లేచింది మొదలు కసవలు తుడవాలి, పశువులకు మేత పెట్టాలి, పాలు పితకాలి వాటిని పాలకేంద్రానికి ఇవ్వాలి. తరువాత పొలం పని పశువులను మేపుకు రావాలి. ఈ మూగ జీవాలని వదిలి ఎక్కడికీ వెళ్ళలేము.” అన్నాడు రాము.

“సీత కష్టాలు సీతవి పీత కష్టాలు పీతవి” అన్నావెందుకు. అని ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు రవి.

“మీవి పట్నం చదువులు మీకు తెలియవులే. సీతమ్మవారు దేవత అయినా మనుష్య రూపంలో ఉండడం వల్ల ఆమెకి కష్టాలు తప్పలేదు. రావణాసురుడు ఎత్తుకుపోయాడు. రాములవారికి దూరంగా లంకలో అశోకవృక్షం కింద నిద్రాహారాలు లేకుండా గడిపింది. ఆమెది ఒక రకమైన కష్టం. నీటిలో ఉండే అల్పజీవి పీత. అన్ని జీవుల్లాగా ఇది తిన్నగా నడవలేదు. పొలాల్లో, చెరువుల్లో నీరు ఇంకిపోగానే బోరియల్లోకి వెళ్లిపోతుంది. పీత మాంసం అనేక రోగాలను నయం చేస్తుందనే నమ్మకంతో చాలామంది వాటిని చంపి కూర చేసుకుని తింటారు. అందుకని ఎవరికంట పడకుండా అవి జాగ్రత్త పడతాయి. వీటి కష్టం మరొక రకం. ఇలా జీవులు చిన్నవైనా పెద్దవైనా వేటి కష్టం వాటిది. అందుకే ‘సీత కష్టాలు సీతవి పీత కష్టాలు పీతవి’ అని అన్నారు. కష్టాలు లేని జీవితమంటూ ఉండదు.” అని చెప్పాడు రాము.

“అంతేలే! ఎదుటివారు సుఖంగా, సంతోషంగా ఉన్నారని మనం అనుకుంటాం కానీ ఎవరి కష్టాలు వారికుంటాయి.” అన్నాడు రవి.