ఎప్పటిలాగే ప్రయాణం ఒత్తిడి మొదలైంది. చిన్న పిల్లలతో, కొద్దిగా ఆరోగ్య సమస్యలున్న పెద్దవారితో లాంగ్ జర్నీ అనేది కాస్త క్లిష్టమే అనిపిస్తుంది. రాత్రి చివరి జాము కావడంతో స్టేషన్ వెన్నెల్లో ప్రవహిస్తున్న గంగానదిలా నిర్మలంగా ఉంది. స్టేషన్ లోపల చాలా దూరం నడిచి, పిల్లల్ని అటిటు పోకుండా కంట్రోల్ చేస్తూ వస్తున్నాము. సెల్ మాట్లాడుతూ ఒళ్ళు తెలియకుండా దార్లో అడ్డంగా నిలుచుని ఇబ్బంది పెట్టే మూర్ఖులని హెచ్చరిక చేస్తూ.. చివరికి మా ట్రైన్ ఆగే చోటికి చేరేము.

మానవ జీవితం కాలం కంటే వేగంగా మారిపోతుందా అనిపిస్తుంది. ఇవాళ ఉన్న సమస్యలూ, సంతోషం.. ఏదైనా రేపటికి గుర్తు లేనంతగా ఆలోచనల పరిధి అమాంతంగా పెరిగిపోతూన్నది.

ట్రైన్ వచ్చే వరకు ఉన్న ఆదుర్దా.., వచ్చి ఆగాక రెండు నిముషాలు మాత్రమే అన్న టెన్షన్ నరాల్లో పాకుతూ ఉంటే.. హ్యాండ్ స్టిక్ సాయంతో రైలు ఎక్కడం అనే క్రమంలో పెరిగిన గుండె వేగం.. లోపల ఒక అడుగు వేసాక కలిగిన మనో నిబ్బరం వల్ల సీట్లు వెతుక్కుని కుటుంబం కూర్చున్నాక విచ్చుకున్న పెదవులయ్యి నెమ్మదించింది.

ప్రయాణం ఎంత ఉత్తేజమిస్తుందో నన్నడిగితే చెప్పగలను. కొందరు అదేమిటో బస్సో, రైలో, ఆటో నో తేడా లేకుండా ఎక్కగానే తూగడం మొదలుపెడుతారు. అలసట, నీరసం వల్లేమీ కాదు.. అదో అలవాటు అంతే. దాంతో లోకం పరిశీలన చేసే అవకాశం లేక ఎంత సమయం వృథా అవుతుందో కదా!?

మా మనవల్ని చూస్తే చాలా ముచ్చటేసింది. రోజూ స్కూల్లో రొటీన్ తో విసిగిన వాళ్ళు, గూట్లో గువ్వల్లా సీట్లో చేరి కళ్ళు విప్పార్చుకుని కంపార్ట్ మెంట్ మొత్తం కలయజూస్తూ.. మేం అడిగే ప్రశ్నలకి సైతం పొడి పొడి జవాబులతో, కొత్త అనుభవం ఆస్వాదనలో ఉన్నారు. ఎంతగా అంటే వరసగా అమ్మకానికి వచ్చే తినుబండారాలవైపు కూడా ఉదాశీనతగా చూస్తూ..! వద్దని తల అడ్డంగా తిప్పేస్తూ..!

అందరికి స్థిమితం ఏర్పడినాకా ఒక్కోవ్యక్తినీ గమనిస్తూ ఉన్నా. పై బెర్తుల మీద ఉత్తరాది జంట కూర్చొని ఉన్నారు. అటు పక్కనున్న పెట్టెలు మొత్తం సీట్లలో పెద్ద కుటుంబంలోని జనాలతో నిండి ఉంది. బహుశా పెళ్ళో, యాత్రకో వెళ్తున్నారు. పెద్ద పెద్ద హాట్ బాక్స్ ల్లో పరోటాలూ, పనీర్ కుర్మా ప్లేట్స్ చేతులు మారుతున్నాయి. మేం కూడా తెచ్చుకున్న భోజనం పిల్లలకి పెడుతూన్నాము. ప్రయాణంలో బైట మసాలాలున్న భోజనం మాకు సరిపడదు.

నా ఎదురుసీట్లో నలభై ఏళ్ళ తెల్లని బక్కపలచని ఆమె మేం వచ్చినప్పటి నుండీ ఏవో పేపర్స్ చూస్తూ..., వ్రాస్తూ..., మధ్యలో వాటర్ బాటిల్ అందుకుని తాగుతూ ఉంది. బో్గీలో మనుషులని గానీ, పరిసరాలను గానీ ఏమాత్రం పట్టించుకోవడం లేదు. చాలా పేపర్స్ ఉన్నాయి. సెల్ తో ఏదో చెక్ చేసుకుంటూ... తదేక ధ్యానంతో వ్రాస్తూఉంది. ట్రైన్ లో లైట్ వెలుతురు తక్కువగా ఉంది. అన్ని పేపర్స్ ఆమె ఇక్కడే ఎందుకు వ్రాస్తుందో అర్థం కాలేదు.

మా భోజనాలు అయ్యాయి. పిల్లలు సెల్లో గేమ్స్ ఆడుతూ నిద్రపోయారు. రాత్రి పదకొండున్నర అయ్యాక ఆమె కళ్ళజోడు తీసి, బాత్ రూమ్ వెళ్లి మొహం కడిగి వచ్చింది. బ్యాగ్ నుండి ఓ చిన్న టిఫిన్ బాక్స్ తీసి కూరకలిపిన అన్నం స్పూన్ తో తింటూనే, పేపర్స్ వ్రాస్తూన్నది. మధ్యాహ్నo కాస్త కునుకు తీయడం వల్ల నాకు నిద్ర రాలేదు. ఆమెనే గమనిస్తూ సెల్ లో మెసేజ్ లు చూస్తూ కూర్చున్నా.

రాత్రి 2 వరకు వ్రాసిన ఆమె కాళ్ళు చాపి నొక్కుకుంటూ.. చేతి వేళ్ళు విరుచుకుని చాలా నిస్సత్తువగా కనిపిస్తుంది. కాసేపు కళ్ళు మూసుకొని కూర్చుండిపోయింది. నా సందేహాలు తీర్చుకోవాలి అనుకుంటూ.. పలకరింపు చేశాను.

"ఎక్కడ వరకు అమ్మాయి?" అని.

"విజయవాడ అండీ..! తిరుపతి నుండి వస్తున్నా.!" మళ్ళీ పేపర్స్ తీసుకొని చూస్తున్నది.

"ఎవరున్నారు విజయవాడ లో ?"

"ఫ్యామిలీ ఉంది. పిల్లలు, అత్తగారు, మా వారు ఉంటారు. ప్రతి శుక్రవారం రాత్రికి వెళ్లి ఆదివారం రాత్రి వస్తుంటా!" కణతలు నొక్కుకుంటూ అంది.

"అయ్యో.. కాసేపు పడుకోవచ్చు గదా..? ఇంటికి వెళ్లి చూడొచ్చు. ట్రైన్ లో చదువడం, వ్రాయడం కష్టం!" అన్నా సానుభూతిగా.

నా వైపు వెర్రిగా చూసి నవ్వింది. "ఆయన ఇంట్లో వర్క్ చేయడానికి ఇష్టపడరు మేడం. వెళ్ళగానే ఈ వారం చేయాల్సిన పనులు కొన్ని రెడీ చేసి ఉంటారు. ఇక పిల్లల పనులున్నాయి. నా కోసమే చూస్తూ ఉంటారు. అత్తగారికి బిపి షుగర్. పెద్దగా పని చేయరు. ఈ పని ఇంట్లో చేయడం వీలు కాదు. స్కూల్ లో కూడా పని పెండింగ్ ఒప్పుకోరు. ప్రయివేట్ కావడంతో స్త్రీక్ట్ గానే...!" పల్చగా నవ్వింది ఆమె.

"మీ వారేం చేస్తారు?"

"గవర్నమెంట్ క్లర్క్ మేడం. పిల్లలు టీనేజ్ కొస్తున్నారు.!" సెల్ చూస్తూ చెప్పింది.

"అయితే ఇంత దూరం ప్రయాణం చేస్తూ జాబ్ ఎందుకు? అక్కడనే చూసుకో వచ్చుగా? ఒత్తిడి ఎక్కువ కదమ్మా ఇలా తిరగడం?" అన్నాను.

"నిజమే. కానీ, అక్కడ మా పేరెంట్స్ ఉన్నారు. వాళ్ళ అవసరాలు చూసి వస్తుంటా. అదే విజయవాడ లోనే ఉద్యోగం అయితే అసలు వీలవుతుందా మేడం? ఒకోసారి చాలా బాధ అనిపిస్తుంది. కానీ పిల్లల చదువులు, ఇల్లు గడవడం కోసం ఇద్దరూ ఉద్యోగం తప్పనిసరిగా చెయ్యాలి. అత్తా మామలు, ఆడపడుచుల్ని సంతోష పెట్టడానికి కూడా ఆర్థిక దన్ను వుండాలి. పైగా.. నా ఖర్చులేమైన ఉంటే ఒకర్ని చేయి చాపి అడగనక్కరలేదు.!" అలసిన ఆమె ముఖంలో కొండంత ఆత్మ విశ్వాసం వింత కాంతినిస్తూ ఉంటే, ఆమె వైపే ఇష్టంగా చూస్తూన్నా! వేకువ కిరణాలు బో్గీలోకి సూటిగా వస్తున్నాయి. ట్రైన్ చిన్న కుదుపుతో ఆగింది!!

కళ్లజోడు పెట్టుకొని మళ్ళీ వ్రాయడం మొదలుపెట్టిన ఆమెకేసి అబ్బురంగా చూస్తూ ఉండిపోయా!!